Backstage / Notatki
Wciąż nie wymyśliliśmy, co powinno nadejść po flat designie…
Okej, to może być kontrowersyjna opinia, ale mam wrażenie, że wciąż nie znaleźliśmy odpowiedzi na pytanie, co powinno nadejść po flat designie. I ta luka staje się coraz bardziej widoczna.
Co kilka lub kilkanaście lat w designie zachodzą duże zmiany. Często ich źródłem jest technologia – jak na przykład pojawienie się interfejsów graficznych do systemów operacyjnych czy upowszechnienie większych, dotykowych ekranów w telefonach. Takie rzeczy powodują powstanie i upowszechnienie konkretnych ruchów. Na przykład skeumorfizm, który miał bardzo konkretne zadanie: nauczyć użytkowników, jak korzystać z nowych urządzeń.
Wraz z popularyzacją smartfonów estetyka ta zaczęła silnie oddziaływać na trendy w projektowaniu. Kiedy użytkownicy nauczyli się już obsługiwać iPhone’y, skeumorfizm przestał być potrzebny – musiał ustąpić miejsca rozwiązaniu lepiej dostosowanemu do doświadczeń użytkownika.
Tak narodził się – w uproszczeniu – flat design.
Jego kolejne ewolucje widzimy do dziś, a wpływ, jaki wywarł – szczególnie na branding – jest niezaprzeczalny. Jednocześnie coraz wyraźniej widać zmęczenie tą estetyką. Liquid Glass miał być odpowiedzią na rozwój interfejsów przestrzennych, ale niestety okazał się kompletną porażką.
Google z kolei sprawia obecnie wrażenie, jakby utknął w miejscu – najprawdopodobniej dlatego, że stawia wszystko na AI, które w swojej istocie jest produktem cyfrowym obsługiwanym przede wszystkim za pomocą wiersza poleceń, trochę jak pierwsze komputery działające pod MS-DOS-em. Prawdziwa zmiana w tym obszarze nastąpi prawdopodobnie dopiero wtedy, gdy pęknie bańka AI.
Do tego czasu jedno wydaje się pewne: ktokolwiek zaprojektuje naprawdę funkcjonalny GUI dla AI, zostanie jednym z najbogatszych ludzi na świecie.
Michał Hadzik